na ślubie możecie się po mnie spodziewać poruszania się jak ninja ale myślenia jak poeta. praktykuję pogląd, że ślub to jednak nie jest sesja zdjęciowa, i że moja obecność na nich ma na celu zapisanie najpiękniejszych momentów i uchwycenia ulotności pomiędzy nimi, bez zbędnej aranżacji i ustawiania - ani pary młodej, ani momentów. do siebie i mojej pracy podchodzę z dystansem i humorem, i nie skłamię jeśli powiem, że zależy mi, żebyśmy się lubili i sobie ufali, bo z tego magicznego mixu powstają najpiękniejsze relacje i wspaniałe zdjęcia.

czego nie robię na ślubach: nie kładę się na posadzce w kościele, nie wkładam obiektywu tam gdzie nie powinno go być, nie zasłaniam (a przynajmniej staram się z całych sił!) waszym mamom widoku, kiedy zakładacie sobie obrączki. jednym słowem - staram się nie przeszkadzać swoją obecnością wam i waszym bliskim w tym pełnym emocji dniu. zdjęcia to świetna pamiątka, ale nic nie zastąpi waszych wspomnień i przeżyć. ​ co robię na ślubach: pomagam (jeśli trzeba) w zapinaniu sukienki, płaczę razem z waszymi mamami, kiedy zakładacie sobie obrączki, żartuję sobie z waszym super śmiesznym wujkiem, podryguję na parkiecie kiedy muzyka jest po prostu zbyt dobra, żeby nie tańczyć. i przede wszystkim - szukam tych bardzo ulotnych momentów, podczas których mogę uwiecznić na zdjęciach czyste emocje - dzieciaki oszołomione kolorowym parkietem, babcię ocierającą łzę i was, kiedy uśmiechacie się do siebie po raz pierwszy jako mąż i żona. podczas ceremonii staram się być z boku i wkraczać do akcji tylko w najważniejszych momentach, a na weselu moją misją jest uwiecznić każdą roztańczoną parę, nawet jeśli jakaś ciocia będzie się przede mną chować za zasłonką (true strory!).